คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 112/2492

1โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นผู้ใหญ่บ้าน แกล้งจับโจทก์หาว่าลักทรัพย์ แล้วบังคับเรียกเอาเงินไปจากโจทก์ ขอให้ลงโทษ

2จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๑๓๘ จำคุก ๑ ปี ศาลอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ไม่มีอำนาจฟ้อง

3พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่า โจทก์ให้เงินจำเลยโดยถูกบังคับ หาใช่ให้สินบลด้วยใจสมัครไม่ โจทก์จึงเป็นผู้เสียหาย มีสิทธิฟ้องได้. คดี

4ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๑๓๘ ซึ่งเป็นเรื่องให้และรับเงินสินบลแก่กัน หาใช่เป็นเรื่องบังคับเอาเงิน ซึ่งเป็น+ผิดตามมาตรา ๑๓๖ ซึ่งโจทก์มิได้อุทธรณ์คัดค้านจึงต้องฟังเป็นยุตติ โจทก์จะมาโต้เถียงในชั้นฎีกาไม่ได้เมื่อกรณีย์เป็นความผิดตามมาตรา ๑๓๘ แล้ว ผู้ให้สินบลไม่มีสิทธิตามกฎหมายที่จะฟ้องผู้รับสินบลในฐานะผู้เสียหายได้.

5พิพากษายืน.