คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 86/2499

ย่อ / หลักกฎหมาย

1ได้ความว่าผู้เสียหายถูกทำร้ายถึง 2 แห่งคือที่แขนและที่น่าอก บาดแผลทั้ง 2 แห่งนี้ปรากฏว่าระยะการรักษาเพียง 15 วันแผลตกนะเก็ดลุกขึ้นลงเรือนได้ แต่ได้ความว่าบาดแผลนี้รักษาอยู่ 23 วันยังไม่หายดี ระหว่างรักษาตัวทำการงานอะไรไม่ได้ เมื่อเบิกความเป็นพยานครั้งหลังจากเกิดเหตุ 2 เดือน 4 วัน หายใจรู้สึกเสียวที่น่าอกยังทำการงานอะไรไม่ได้ เช่นนี้ถือว่าเป็นบาดแผลสาหัสต้องตาม ม.256 ก.ม.อาญา ไม่ใช่บาดเจ็บธรรมดาตาม ม.254 ก.ม.อาญา โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยพยายามฆ่าคนโดยเจตนา

2ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องแต่ ศาลอุทธรณ์ พิพากษาแก้ว่าจำเลยผิดตาม ม.254

3โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษฐานพยายามฆ่าหรือทำร้ายร่างกายบาดเจ็บสาหัส ดังนี้เมื่อศาลฎีกาเห็นว่าบาดแผลถึงสาหัสและฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะฆ่าก็ย่อมจะลงโทษจำเลยฐานทำร้ายบาดเจ็บสาหัสตาม ม.256 ได้.นายจำปีผู้เสียหายและอัยการร่วมกันฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๑๑ เมษายน ๒๔๙๗ เวลาประมาณ ๑๘ นาฬิกาเศษ จำเลยใช้เหล็กมีคมปลายแหลมทำร้ายร่างกายนายจำปีบาดเจ็บสาหัส ๒ แห่งแล้วยังจะทำร้ายซ้ำอีกโดยมีเจตนาฆ่าให้ถึงตาย แต่หากมีเหตุพ้นวิสัยป้องกันได้มาขัดขวางเสีย เหตุเกิด ต.เทวราช อ.ไชโย จังหวัดอ่างทอง ขอให้ลงโทษ จำเลยภาคเสธว่าใช้ไม้ปลายแหลมแทงนายจำปี ๒ ทีจริงโดยนายจำปีทำร้ายจำเลยจนอดโทษะไว้ไม่ได้ จำเลยไม่มีเจตนาฆ่า บาดแผลนายจำปีก็ไม่ถึงสาหัส ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเชื่อว่าจำเลยพยายามฆ่านายจำปีจริง จึงมีความปิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๔๙ - ๖๐ จำคุกจำเลย ๑๐ ปี ส่วนข้อหาของจำเลยว่านายจำปีทำร้ายร่างกายบาดเจ็บเชื่อฟังเป็นความจริงไม่ได้ จึงให้ยกฟ้องสำนวนที่จำเลยเป็นโจทก์เสีย นายแห

4จำเลยอุทธรณ์ทั้งสองสำนวน ศาลอุทธรณ์ฟังว่าการกระทำของจำเลยยังไม่ถึงคั่นมีเจตนาฆ่านายจำปีให้ตาย ทั้งฟังว่านายจำปีมีแผลไม่ถึงบาดเจ็บสาหัส