คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2100/2497

1โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันใช้มีดปลายแหลมขู่เข็ญและข่มขืนกระทำชำเรา ด.ญ.วิลัยศรี อายุ ๑๑ ปี จนสำเร็จความใคร่ด้วยกันผลัดเปลี่ยนกันข่มขืน ด.ญ. วิลัยศรี ผู้เสียหายกับนายเล็ก สาขาจันทร์บิดา ได้มอบคดีต่อพนักงานสอบสวนแล้ว ขอให้ลงโทษ จำเลยทั้งสองปฏิเสธ นายปรีชาอ้างฐานที่อยู่ นายสมนึกต่อสู้ว่า ผู้เสียหายอายุ ๑๕ ปี และว่านายเล็กไม่ใช่บิดาผู้เสียหาย

2ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าไม่มีผู้ร้องทุกข์ที่ถูกต้องตาม ก.ม.ให้ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ชั้นอุทธรณ์ส่งสำเนาฟ้องให้นายสมนึกไม่ได้ ศาลอุทธรณ์สั้งจำหน่ายคดีคงพิจารณาแต่นายปรีชา

3ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาต่อไปตามกระบวนความ นายปรีชา

4จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ด.ญ.วิลัยศรี ผู้เสียหายพร้อมด้วยนายเล็กบิดาเลี้ยงซึ่งเป็นผู้ปกครองเด็กในเวลานั้น ได้มาร้องเรียนต่อเจ้าพนักงานในฐานะผู้เสียหาย เจ้าพนักงานได้สอบสวนถ้อยคำไว้ ถือได้ว่าเป็นการร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงาน

5พิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลย