คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 230/2502

ย่อ (หลักกฎหมาย)
การกระทำของจำเลยเป็นการพยายามปล้นทรัพย์ตามกฎหมาย แต่การที่พวกจำเลยมิได้กระทำไปจนบรรลุผลสำเร็จ เพราะเห็นว่าผู้เสียหายเป็นพวกเดียวกัน จึงหยุดการกระทำเสียนั้น เป็นการยับยั้งเสียเอง หาใช่เพราะมีอุปสรรคอื่นขัดขวาง จำเลยจึงยังไม่ต้องรับโทษสำหรับการพยายามกระทำความผิดนั้น ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 82.

คำพิพากษา
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานพยายามปล้นทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๔๐, ๘๐ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้อง ให้จำคุกคนละ ๖ ปี ๘ เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการพยายามปล้นทรัพย์ตามกฎหมาย และการที่พวกจำเลยมิได้กระทำไปจนบรรลุผลสำเร็จ เพราะเห็นว่าผู้เสียหายเป็นพวกเดียวกัน จึงหยุดการกระทำเสียนั้น เป็นการยับยั้งเสียเอง หาใช่เพราะมีอุปสรรคขัดขวาง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๒ จำเลยยังไม่ต้องรับโทษาสำหรับการพยายามกระทำความผิดนั้น พิพากษายืน

องค์คณะ: ประศาสน์วินิจฉัย - มนูภันย์วิมลสาร - ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง: ป.อ. มาตรา 82
แหล่งที่มา: กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา