คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 881/2491

ย่อ (หลักกฎหมาย)
ฟ้องขอให้ลงโทษฐานตัวการ แต่ศาลเห็นว่า จำเลยมีผิดฐานสมรู้เท่านั้น ศาลก็ลงโทษฐานสมรู้ ซึ่งมีโทษเบากว่าตัวการได้ หาเป็นการนอกฟ้องเกินคำขอไม่

คำพิพากษา
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานใช้อำนาจตำแหน่งหน้าที่ในทางทุจริตและกรรโชก โดยเป็นตัวการร่วมกัน ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า จำเลยที่ ๑ - ๒ เป็นตัวการ มีความผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๑๓๖ จำคุกคนละ ๓ ปี จำเลยที่ ๓ เป็นผู้สมรู้ตามมาตรา ๖๕ ให้จำคุก ๒ ปี จำเลยที่ ๓ ฎีกาว่า ศาลลงโทษจำเลยนอกฟ้องหรือเกินคำขอ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ศาลล่างลงโทษจำเลยฐานสมรู้ หาได้ฟังข้อเท็จจริงตามทางพิจารณาต่างกับฟ้องไม่ การที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษฐานตัวการ แต่ศาลเห็นว่า จำเลยมีเพียงผิดฐานสมรู้ ซึ่งมีโทษเบากว่าตัวการได้ หาเป็นการนอกฟ้องหรือเกินคำขอไม่ พิพากษายืน

องค์คณะ: ปรีชาวินิจฉัย - ประวัติ ปัตตพงศ์ - ทรงนิติกรณ์
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง: กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 65, กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 63
แหล่งที่มา: กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา