คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 115/2531

ย่อ (หลักกฎหมาย)
ความว่า โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง โจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริง จึงต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง ฎีกาโจทก์ทุกข้อเป็นฎีกาในข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 จึงไม่รับโจทก์เห็นว่า โจทก์ได้ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า ถ้อยคำกล่าวของจำเลยที่ 1 และข้อความที่พิมพ์โฆษณาในหนังสือพิมพ์รายวันของจำเลยที่ 2 นั้น จะเป็นการหมิ่นประมาททำให้โจทก์เสียหายหรือไม่โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของโจทก์ด้วยหมายเหตุ จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้อง

คำพิพากษา
โจทก์ฟ้องและแก้ไขเพิ่มเติมขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59,83,326,328,332 และพระราชบัญญัติการพิมพ์ พ.ศ. 2484 มาตรา 48,49 กับให้จำเลยทั้งสามประกาศขอขมาและแก้ข่าวให้โจทก์ทางหน้าหนังสือพิมพ์ของจำเลย และในหนังสือพิมพ์รายวันอื่นอีก 5 ฉบับ มีกำหนด 7 วัน ติดต่อกันโดยให้จำเลยเป็นผู้ชำระค่าโฆษณา ให้ยึดและทำลายหนังสือพิมพ์ที่มีข้อความหมิ่นประมาทโจทก์ทั้งหมดศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแก้ว เห็นว่าคดีโจทก์มีมูล จึงมีคำสั่งให้ประทับฟ้องไว้พิจารณาศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับดังกล่าว (อันดับ 220)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 220)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว แม้ฎีกาของโจทก์จะเป็นปัญหาข้อกฎหมายแต่ก็เป็นข้อที่โจทก์มิได้ยกขึ้นว่ากันในชั้นอุทธรณ์ โจทก์จึงไม่อาจจะยกขึ้นฎีกาได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา195 วรรคแรก ประกอบมาตรา 225 และ พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. 2499มาตรา 4 ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาโจทก์ชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง

องค์คณะ: นิเวศน์ คำผอง - วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์ - ประวิทย์ ขัมภรัตน์
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง: ป.วิ.อ. มาตรา 195, ป.วิ.อ. มาตรา 225, ป.วิ.อ. มาตรา 220, ป.อ. มาตรา 59, ป.อ. มาตรา 83, ป.อ. มาตรา 326, ป.อ. มาตรา 328, ป.อ. มาตรา 332, พ.ร.บ.การพิมพ์ พ.ศ. 2484 มาตรา 48, พ.ร.บ.การพิมพ์ พ.ศ. 2484 มาตรา 49, พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. 2499 มาตรา 4
แหล่งที่มา: กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา