1คดีที่ศาลชั้นต้นและ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยวินิจฉัยว่ากิริยาของจำเลยที่ไปที่บ้านผู้เสียหายเพื่อจดทรัพย์ใน การที่จะขอยึดทรัพย์ที่ผู้เสียหายแพ้คดีไว้โดยเชิญปลัดอำเภอไปรู้เห็นเป็นพยานด้วยนั้น ไม่เป็นการบังอาจและไม่มีเจตนาบุกรุก ซึ่งเป็นการ
2พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริง จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1/2492นายสุข ช้างเผือกโจทก์ ป.วิ.อ. ม. 219คดีที่ศาลชั้นต้นและ
3ศาลอุทธรณ์ พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยวินิจฉัยว่ากิริยาของจำเลยที่ไปที่บ้านผู้เสียหายเพื่อจดทรัพย์ใน การที่จะขอยึดทรัพย์ที่ผู้เสียหายแพ้คดีไว้โดยเชิญปลัดอำเภอไปรู้เห็นเป็นพยานด้วยนั้น ไม่เป็นการบังอาจและไม่มีเจตนาบุกรุก ซึ่งเป็นการ
4พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริง จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219(เลขวณิชธรรมวิทักษ์-มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1/2492นายสุข ช้างเผือกโจทก์ ป.วิ.อ. ม. 219คดีที่ศาลชั้นต้นและ
5ศาลอุทธรณ์ พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยวินิจฉัยว่ากิริยาของจำเลยที่ไปที่บ้านผู้เสียหายเพื่อจดทรัพย์ใน การที่จะขอยึดทรัพย์ที่ผู้เสียหายแพ้คดีไว้โดยเชิญปลัดอำเภอไปรู้เห็นเป็นพยานด้วยนั้น ไม่เป็นการบังอาจและไม่มีเจตนาบุกรุก ซึ่งเป็นการ
6พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริง จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219