คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2100/2497

ย่อ (หลักกฎหมาย)
ในคดีข่มขืนกระทำชำเราเด็กนั้น เมื่อเด็กผู้เสียหายพร้อมด้วยบิดาเลี้ยงซึ่งเป็นผู้ปกครองในขณะนั้น ได้มาร้องเรียนต่อเจ้าพนักงานในฐานะผู้เสียหาย และเจ้าพนักงานได้สอบสวนถ้อยคำไว้ดังนี้ ถือได้ว่าเป็นการร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงาน

คำพิพากษา
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันใช้มีดปลายแหลมขู่เข็ญและข่มขืนกระทำชำเรา ด.ญ.วิลัยศรี อายุ 11 ปี จนสำเร็จความใคร่ด้วยกันผลัดเปลี่ยนกันข่มขืน ด.ญ.วิลัยศรี ผู้เสียหายกับนายเล็กสาขาจันทร์ บิดา ได้มอบคดีต่อพนักงานสอบสวนแล้ว ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองปฏิเสะ นายปรีชาอ้างฐานที่อยู่ นายสมนึกต่อสู้ว่า ผู้เสียหายอายุ 15 ปี และว่านายเล็กไม่ใช่บิดาผู้เสียหายศาลชั้นต้นพิพากษาว่าไม่มีผู้ร้องทุกข์ที่ถูกต้องตามกฎหมายให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ชั้นอุทธรณ์ส่งสำเนาฟ้องให้นายสมนึกไม่ได้ ศาลอุทธรณ์สั่งจำหน่ายคดีคงพิจารณาแต่นายปรีชาศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาต่อไปตามกระบวนความนายปรีชา จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ด.ญ.วิลัยศรี ผู้เสียหายพร้อมด้วยนายเล็กบิดาเลี้ยงซึ่งเป็นผู้ปกครองของเด็กในเวลานั้น ได้มาร้องเรียนต่อเจ้าพนักงานในฐานะผู้เสียหาย เจ้าพนักงานได้สอบสวนถ้อยคำไว้ถือได้ว่าเป็นการร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงานพิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลย

องค์คณะ: เลขวณิชธรรมวิทักษ์ - ทรงนิติกรณ์ - ชวน สิงหลกะ
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง: ป.วิ.อ. มาตรา 2, ป.วิ.อ. มาตรา 4, ป.วิ.อ. มาตรา 5, ป.วิ.อ. มาตรา 6, ป.วิ.อ. มาตรา 121
แหล่งที่มา: กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา