คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 49/2531

ย่อ (หลักกฎหมาย)
ความว่า โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า พิเคราะห์แล้วเห็นว่าฎีกาของโจทก์ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 219 จึงไม่รับ โจทก์เห็นว่า ฎีกาของโจทก์เป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า ผลิตภัณฑ์ของจำเลยเป็นการลอกเลียนผลิตภัณฑ์โจทก์อันจะมีมูลความผิดตามพระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. 2522 หรือผลิตภัณฑ์ของโจทก์จำเลยดังกล่าวมีลักษณะแตกต่างกันในสาระสำคัญ และจำเลยจะขอรับสิทธิบัตรออกแบบผลิตภัณฑ์ต่อกระทรวงพาณิชย์หรือไม่ถือว่าไม่เป็นเหตุยกเว้นความผิดของจำเลยโปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไป หมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าจำเลยทั้งแปดได้รับสำเนาคำร้องแล้วหรือไม่ โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ถึงที่ 8 ตามพระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. 2522 มาตรา 85,86,88 และประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33,83,84,91 ฯลฯ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่า คดีไม่มีมูล พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 58) โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 59) คำสั่ง พิเคราะห์แล้ว โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลอกเลียนหรือใช้กรรมวิธีหรือใช้แบบการประดิษฐ์ผลิตภัณฑ์ตามสิทธิบัตรเลขที่ 261 ของโจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโดยวินิจฉัยเปรียบเทียบว่า ใบม่านบังตาของจำเลยที่ 2 ซึ่งมีลักษณะแบบผลิตภัณฑ์ตามคำขอรับสิทธิบัตรการออกแบบผลิตภัณฑ์เลขที่ 1069 ของจำเลยที่ 2 ไม่ใช่การลอกหรือเลียนการประดิษฐ์ตามสิทธิบัตรเลขที่ 261 ของโจทก์ ปัญหาที่ว่าลักษณะแบบผลิตภัณฑ์ที่จำเลยที่ 2 ผลิต มีไว้หรือขายเป็นการลอกเลียนแบบการประดิษฐ์ผลิตภัณฑ์ตามสิทธิบัตรของโจทก์หรือไม่นั้น เป็นปัญหาข้อกฎหมาย ศาลชั้นต้นจึงพิพากษายกฟ้องโดยอาศัยข้อกฎหมาย ดังนั้น ฎีกาของโจทก์จึงไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 ให้รับฎีกาของโจทก์ไว้พิจารณา ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการต่อไป

คำพิพากษา


องค์คณะ: ประวิทย์ ขัมภรัตน์ - วิฑูรย์ ตั้งตรงจิตต์ - ไมตรี กลั่นนุรักษ์
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง: ป.วิ.อ. มาตรา 219, ป.วิ.อ. มาตรา 220, พ.ร.บ.สิทธิบัตร พ.ศ. 2522 มาตรา 85, พ.ร.บ.สิทธิบัตร พ.ศ. 2522 มาตรา 86, พ.ร.บ.สิทธิบัตร พ.ศ. 2522 มาตรา 88, ป.อ. มาตรา 33, ป.อ. มาตรา 83, ป.อ. มาตรา 84, ป.อ. มาตรา 91
แหล่งที่มา: กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา