คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1/2486

1โจทฟ้องว่าจำเลยมีเจตนาทุจริตทำหนังสือมอบฉันทะปลอมลายเซนมารดา-จำเลยและไช้หนังสือมอบฉันทะที่ปลอมนั้นหลอกลวงจำนองที่ดินของมาดาจำเเลยไว้แก่โจท ๆ หลงเชื่อจึงรับจำนองไว้และต้องเสียหายเพราะการกะทำทุจริตของจำเลย ขอไห้ลงโทส. จำเลยไห้การต่อสู้ว่า กรนีที่มีการจำนองที่ดินดังที่โจทกล่าวมานั้น เกิดจากโจทและพวกแนะนำให้ทำ ซึ่งโจทก็รู้เห็นยินยอมด้วย และโจทหามีสิทธิฟ้องจำเลยไม่ สาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทมีอำนาดฟ้องเพราะต้องเสียหาย และฟังข้อเท็ดจิงว่าจำเลยกะทำผิดถานปลอมหนังสือ แม้จะผิดถานฉ้อโกงด้วย ก็คงลงโทสถานปลอมหนังสือซึ่งเปนบทหนัก พิพากสาว่าจำเลยมีความผิดตามมาตรา ๒๒๔ จำคุก ๘ เดือน แต่ไห้รอการลงอาญาไว้. โจทอุธรน์ สาลอุธรน์พิพากสายืน. โจทดีกาว่า ไบมอบฉันทะไห้จำนองที่ดินที่จำเลยปลอมเปนหนังสือสำคัน เมื่อปลอมขึ้นก็เปนผิดถานปลอมหนังสือสำคันกะทงหนึ่งจำเลยเอาไปไช้หลอกลวงโจทก็เปนผิดถานฉ้อโกงอิกกะทงหนึ่ง สาลดีกาเห็นว่สไบมอบฉันทะไห้จำนองที่ดินที่จำเลยปลอมเปนหนังสือธัมดาไม่ไช่หนังสือสำคัน ส่วนความผิดถานฉ้อโกงนั้น ตามข้อเท็ดจิงสแดงว่าไม่มีการกะทำการฉ้อโกงเปนกัมต่างหากหรือต่างวาระไปจากการไช้หนังสือปลอม ที่สาลอุธรน์ไม่ลงโทสถานฉ้อโกงอิกกะทงหนนึ่ง เปนการชอบแล้ว จึงพิพากสายืนตาม.