คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1257/2500

ย่อ (หลักกฎหมาย)
การที่หญิงรับจ้างให้ชายกระทำชำเราสำส่อนนั้นยังไม่เป็นความผิด ความผิดเกิดขึ้นเพราะไม่ได้ขออนุญาตจากเจ้าพนักงานเสียก่อน เท่านั้น เงินค่าจ้างที่จำเลยได้รับมาจากการให้ชายทำชำเรา จึงไม่ใช่ทรัพย์ที่จำเลยได้มาโดยได้กระทำผิดตามความในกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 27(2) จะริบเงินนั้นไม่ได้

คำพิพากษา
เรื่อง ผิด พ.ร.บ.สัญจรโรค ได้ความตามฟ้องและคำรับของจำเลยว่าจำเลยประพฤติตนเป็นหญิงนครโสเภณีรับจ้างให้ขายทำชำเราสำส่อน โดยมิได้รับอนุญาต เจ้าพนักงานจับได้พร้อมด้วยเงินค่าจ้าง ๓๐ บาท จำเลยได้รับเป็นของกลาง ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตาม พ.ร.บ.สัญจรโรค ร.ศ.๑๒๗ มาตรา ๑๕,๓๐ ลดรับกึ่งตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม.๕๙ แล้วปรับ ๓๐ บาท ค่าปรับจัดการตาม ม.๑๘ ส่วนเงินของกลางยังมิใช่ทรัพย์ที่ได้มาโดยกระทำผิด ให้คืนเจ้าของ โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าการที่หญิงรับจ้างให้ขายกระทำชำเราสำส่อนนั้นยังไม่เป็นความผิด ความผิดเกิดขึ้นเพราะไม่ได้ขอนุญาตจากเจ้าพนักงานเสียก่อนเท่านั้น เงินค่าจ้างที่จำเลยได้รับมาจากการให้ขายทำชำเรา จึงวินิจฉัยไม่ได้ว่าเป็นทรัพย์ที่จำเลยได้มาโดยได้กระทำความผิดตามความในกฎหมายลักษณะอาญา ม.๒๗ (๒) พิพากษายืน

องค์คณะ: มนูกิจวิมลอรรถ - ดุลยพากย์สุวมัณฑ์ - ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง: กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 27, พ.ร.บ.ป้องกันสัญจรโรค ร.ศ.127 มาตรา 15, พ.ร.บ.ป้องกันสัญจรโรค ร.ศ.127 มาตรา 30
แหล่งที่มา: กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา