คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 90/2500

1และบาดเจ็บ คือ นายผัน จำเลยที่ ๒ บาดเจ็บที่ริมฝีปากเลือดไหลเมื่อแผลหายแล้วแผลเป็นถึงรูปหน้าเสียโฉมติดตัวไป ส่วนนายคำจำเลยที่ ๑ บาดเจ็บที่ศีร์ษะ บาดแผลเหล่านี้จะเกิดจากอะไรจำเลยไม่ทราบ อาจจะเป็นเพราะถูกไม้ก็ได้ เพราะตรงนั้นเป็นกองไม้ โจทก์ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๔,๒๕๖ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ว่าจำเลยจะมีความผิดตามกฎหมายที่โจทก์ระบุจะต้องได้ความว่า จำเลยคนหนึ่งทำร้ายจำเลยอีกคนหนึ่ง แต่คดีนี้ข้อเท็จจริงไม่ได้ความว่า จำเลยคนหนึ่งทำร้ายจำเลยอีกคนหนึ่ง เพราะฉนั้น

2พิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ ฎีกาได้เฉพาะปัญหาข้อก.ม.ฎีกาของโจทก์ ที่ว่าบาดเจ็บของจำเลยทั้งสองถูกอะไรไม่ปรากฎแต่ผลเกิดจากจำเลยทั้งสองชกต่อยและกอดปล้ำทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน ดังนี้จำเลยต้องมีความผิด

3โจทก์ฎีกาดังนี้ แต่บท ก.ม.ที่โจทก์ระบุมิได้บัญญัติดั่งเช่นที่ โจทก์ฎีกาเถียงมา ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น

4พิพากษายืน(ศิลปสิทธิวินิจฉัย-ประวัติ ปัตตพงศ์-ปริพนธ์พจนพิสุทธิ์)ศาลจังหวัดตาก - นายเชิญ สินธุนาวาศาลอุทธรณ์ - หลวงอนุสสรนิติสารแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา: โจทก์ฟ้อง

5จำเลยทั้งสองให้การฟังได้ว่าจำเลยทั้งสองชกต่อยและกอดปล้ำทำร้ายซึ่งกันและกันจนล้ม และเป็นเหตุให้เกิดบาดเจ็บสาหัส และบาดเจ็บ คือ นายผัน จำเลยที่ ๒ บาดเจ็บที่ริมฝีปากเลือดไหลเมื่อแผลหายแล้วแผลเป็นถึงรูปหน้าเสียโฉมติดตัวไป ส่วนนายคำจำเลยที่ ๑ บาดเจ็บที่ศีร์ษะ บาดแผลเหล่านี้จะเกิดจากอะไรจำเลยไม่ทราบ อาจจะเป็นเพราะถูกไม้ก็ได้ เพราะตรงนั้นเป็นกองไม้ โจทก์ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๔,๒๕๖ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ว่าจำเลยจะมีความผิดตามกฎหมายที่โจทก์ระบุจะต้องได้ความว่า จำเลยคนหนึ่งทำร้ายจำเลยอีกคนหนึ่ง แต่คดีนี้ข้อเท็จจริงไม่ได้ความว่า จำเลยคนหนึ่งทำร้ายจำเลยอีกคนหนึ่ง เพราะฉนั้น

6พิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ ฎีกาได้เฉพาะปัญหาข้อก.ม.ฎีกาของโจทก์ ที่ว่าบาดเจ็บของจำเลยทั้งสองถูกอะไรไม่ปรากฎแต่ผลเกิดจากจำเลยทั้งสองชกต่อยและกอดปล้ำทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน ดังนี้จำเลยต้องมีความผิด

7โจทก์ฎีกาดังนี้ แต่บท ก.ม.ที่โจทก์ระบุมิได้บัญญัติดั่งเช่นที่ โจทก์ฎีกาเถียงมา ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น

8พิพากษายืน