คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 230/2502

ย่อ (หลักกฎหมาย)
การกระทำของจำเลยเป็นการพยายามปล้นทรัพย์ตามกฎหมายแต่การที่พวกจำเลยมิได้กระทำไปจนบรรลุผลสำเร็จ เพราะเห็นว่าผู้เสียหายเป็นพวกเดียวกัน จึงหยุดการกระทำเสียนั้นเป็นการยับยั้งเสียเองหาใช่เพราะมีอุปสรรคอื่นขัดขวางจำเลยจึงยังไม่ต้องรับโทษสำหรับการพยายามกระทำความผิดนั้นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 82

คำพิพากษา
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานพยายามปล้นทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340, 80จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้อง ให้จำคุกคนละ6 ปี 8 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการพยายามปล้นทรัพย์ตามกฎหมายแต่การที่พวกจำเลยมิได้กระทำไปจนบรรลุผลสำเร็จเพราะเห็นว่าผู้เสียหายเป็นพวกเดียวกัน จึงหยุดการกระทำเสียนั้นเป็นการยับยั้งเสียเอง หาใช่เพราะมีอุปสรรคขัดขวาง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 82 จำเลยยังไม่ต้องรับโทษสำหรับการพยายามกระทำความผิดนั้นพิพากษายืน

องค์คณะ: ประศาสน์วินิจฉัย - มนูภันย์วิมลสาร - ดุลยทักณ์ชนาณัติ
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง: ป.อ. มาตรา 82, ป.อ. มาตรา 340, ป.อ. มาตรา 80
แหล่งที่มา: กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา