คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1070/2493

1โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานแจ้งความเท็จและหมิ่นประมาท ตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๑๑๘, ๑๕๘, ๒๘๒

2ศาลอุทธรณ์ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเชื่อคำพยานจำเลย ฟังข้อเท็จจริงว่าวันโจทก์หา โจทก์เมาสุรามาด่าท้ายทายนายหรั่งอยู่ห่างบ้านจำเลยราว ๑ เส้น จำเลยที่ ๑ ใช้จำเลยที่ ๒ ออกไปดู จำเลยที่ ๒ ไปดูห่างโจทก์เพียง ๕ วา แล้วกลับมาบอกจำเลยที่ ๑ ผู้เป็นมารดาจำเลยที่ ๑ จึงไปร้องเรียนต่อนายคำผู้ทำการแทนผู้ใหญ่บ้าน ขอให้เรียกโจทก์มาว่ากล่าวตักเตือน นายคำแนะนำให้ไปร้องต่อเจ้าคณะหมวด เพราะโจทก์เป็นสงฆ์จำเลยจึงไปร้องต่อพระภิกษุปลั่งเจ้าอาวาสวัดหลักร้อยเจ้าคณะหมวด พระภิกษุปลั่งเรียกโจทก์มาชี้แจงข้อหาจำเลยให้โจทก์ทราบ โจทก์ปฏิเสธจำเลยทั้งสองยืนยันต่อหน้าบุคคลมากด้วยกันว่าโจทก์เมาสุราไปด่าท้าทายจริง ๆ พระภิกษุปลั่งเปรียบเทียบให้เลิกแล้วต่อกัน โจทก์ไม่ยอมต่อมาอีกพระภิกษุปลั่งเรียกคู่ความมาใหม่ จำเลยทั้ง ๒ ก็ยังยืนยันตามเดิม ผลที่สุดยอมเลิกแล้วต่อกัน บันทึกข้อความลงชื่อคู่พิพาทและพยานไว้ ได้ความดั่งนี้ ศาลฎีกาเห็นว่าในข้อแจ้งความเท็จจึงฟังไม่ขึ้น ข้อหาฐานหมิ่นประมาทจำเลยไม่มีความผิด เพราะจำเลยได้กล่าวโดยสุจริตตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๘๓(๑) จึ่งพิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์