คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 517/2489

1โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นพนักงานป่าไม้ ใช้อำนาจในตำแหน่งเรียกหรือรับเงินจากราษฎรอันเป็นประโยชน์มิควรได้ไว้เป็นขอน้ำใจส่วนตัวจำเลย แล้วออกใบอนุญาตแปรรูปไม้ ซึ่งคนเหล่านั้นไม่ต้องเสีย ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๑๓๕ ศาลจังหวัดพระตะบองและ

2ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๑๓๕ จำคุก ๑ ปี จำเลยฎีกา

3ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีนี้ศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ ซึ่งได้ความว่า เมื่อจำเลยตรวจตีตราไม้แล้ว จำเลยสั่งเจ้าของไม้ไปรับไม้ที่บ้านจำเลยเมื่อจะเขียนใบอนุญาต จำเลยให้บุตร์เป็นคนเขียน บุตร์เขียนแล้วก็เรียกเงินจากเจ้าของไม้ ๆ ส่งเงินให้จำเลย ๆ รับส่งให้บุตร์เป็นของน้ำใจส่วนตัว ศาลฎีกาเห็นว่า หาใช่เป็นการเรียกเก็บส่วนภาษีอากรและทรัพยือันส่งแก่รัฐบาลตาม ม.๑๓๕ ไม่ จำเลยไม่มีผิดตามฟ้อง จึง

4พิพากษายืน